ja_mageia

Resim yaparken önce boyaları seçerim. O anda aklımda peysaj mı, natürmort mu, portre mi, hangi mevsim ve hangi saat olduğundan başka hiçbir şey yoktur. Buna göre renkleri seçerim. En eğlendiğim bölüm budur. Birbirine yakışan renkleri bir araya getirir, birini çıkartır ikisini eklerim, onlara  bakarım. Fazlayı çıkarırım, yeni renkler ararım vs. Aslında bu aşamada resmin yüzde ellisi bitmiş olur. Çünkü tuvalin üzerinde aşağı-yukarı ne olacağını görebilirim. Artık tek iş o gördüğümü tuvale dökmektir. O kadar basit. Ama aslında fırçayı ilk boyaya sürdüğüm an ile imzayı attığım an arası kayıptır. O arada ne çalan kapıyı, ne telefonu, ne de seslenen birini duyarım. Dünyadan tamamen kopmuşumdur. Zaten böyle, bir kerede çıkan resim güzel oluyor.

Benim tarzımda, yarım bıraktığın resim bıraktığın yerden başlamıyor.

Resim yaparken en çok renkleri ve ışığı önemsiyorum. Ne resmi yaptığım benim için çokta önemli değil. Bir gemi, bir çiçek veya bir deniz benim renklerle ve ışıkla oynadığım oyuna ancak aracılık edebiliyorlar. Vermek istediğim bir mesaj ya da anlatmak istediğim bir hikaye yok. Yalnızca renklerle ve ışıkla oynuyorum. Ve her ikisi de benim için aynı derecede önemlidir.

Hiçbir şeye bakarak resim yapmıyorum, hepsi kafadan. Benim için doğaya sadakat çok önemli değil. Kimse benim resimlerime bakıp, ” deniz bu renk olur mu?”,” bu ne biçim çiçek” dememeli, çünkü ben kendi resmimi yapıyorum falanca çiçeğin resmini değil. Tuvalin üzeri benim özgürlük alanım. Kafamın içinde binlerce bitmiş resim var. Umarım ömrüm hepsini somutlaştırmaya yeter.

Bence; Sanat güzellikten çıkmalı, içinde coşku olmalı, görkemli olmalı, içinde sanatçısının zevki, zekası, emeği, hayalleri olmalı. Tek olmalı. Değerli olmalı.

Benim resmim insanı içine çekmeli, insanın içinde tanımlayamadığı bir çoşku uyandırmalı. Resmim gittiği evde en çok bakılan duvarda asılı olmalı. Sebepsiz bir mutluluk vermeli bakana. Ben bir resme o zaman “oldu” diyorum.